Een bijzonder diner

Een bijzonder diner

Onlangs ben ik in projectgroep gestapt en hadden we een kennismaking dag, afsluitend met een diner. Nou zijn dat niet meteen de momenten om diepgaande gesprekken te voeren maar deze keer was het anders. Ik sprak een man die aangaf met een lichte burn-out thuis te zitten. Of overspannen. Hij wist het niet helemaal. In ieder geval was het mentaal te zwaar geworden om goed te kunnen functioneren.

Tja dan is vanuit mijn coaching de interesse meteen gewekt. Hoe bedoel je hoor ik mezelf vragen. Ja, hij wist zelf nog niet helemaal welke label het mocht hebben, maar het ging niet helemaal goed. Ik vroeg, heb je hulp hierbij. Nee, was zijn antwoord. Een volgende, in mijn ogen logische vraag was dan ook hoe ga je dan voorkomen dat als je straks weer gaat werken, je niet weer in dezelfde valkuilen gaat stappen. Hij keek me niet begrijpend aan. Ik dacht alleen maar, oei, die heeft nog een weg te gaan.

Ik zeg, vertel eens, hoe gaat het op je werk. Wat heeft volgens jou er toe geleid dat je nu thuis zit?
En hij begint aan een heel verhaal waarin duidelijk werd dat hoe hard hij ook werkte, hoe zeer hij ook zijn best deed, het werd niet gewaardeerd. Sterker nog, elke idee werd aan de kant geschoven en zo ook hij, voor zijn gevoel.

Ik laat hem doorpraten en ik hoor alleen nog maar de rode draad. Ik doe mijn best en het wordt niet gezien. Ik wil het nog beter doen maar wordt niet gezien. Ik ga nog harder mijn best doen en het wordt niet gezien. En nu is de energie op, de motivatie weg en frustratie voert de boventoon.
Snap je, vraagt hij.
Ik zeg jazeker.
Laat me je een hele andere vraag stellen. Hoe is je relatie met je moeder?

Ik zie hem schrikken. Hoe bedoel je, zegt hij.
Nou precies zoals ik het zeg, zeg ik. Was ze er voor je toen je een kind was. Werd je gezien of moest je vooral je best doen en vechten voor aandacht, vraag ik.

Hij kijkt me aan alsof hij het in Keulen hoort donderen. Zijn moeder is blijkbaar al op jonge leeftijd gestorven. Hij was tien. Zijn vader hertrouwde snel, echter de stiefmoeder was niet de meest warme vrouw. Hij moest altijd zijn best doen om gezien te worden en nog harder zijn best doen om de aandacht van vader te ontvangen.

Voel je het? Voel je hoe hij op jonge leeftijd gehunkerd heeft naar bevestiging en liefde. Dat hij alleen maar wilde horen dat hij er toe deed. Hij heeft het niet gekregen en tot op de dag van vandaag zoekt hij deze bevestiging nog steeds. Ik legde deze visie aan hem voor.

Hij was helemaal stil. Jeetje die link heb ik nooit gelegd. Hij begint te glimlachen. Bijzondere dag en avond maar deze had ik echt niet zien aankomen.

Ik begin ook te lachen en beaam zijn uitspraak. Laat het bezinken, we spreken elkaar nog wel.
Net zo makkelijk beginnen we aan het hoofdgerecht die inmiddels geserveerd werd.

Ik weet dat dit impact heeft. Ik hoop alleen maar dat hij hulp gaat zoeken omdat juist hulp je een hele andere kijk kan geven op waar je mee worstelt.

We hebben vaak niet door dat wat we mee gemaakt hebben in onze jeugdjaren, vaak zoveel impact heeft op je huidige leven. De rol die je hebt, de plek die je inneemt en de opvoeding bepalen vandaag de dag hoe jouw leven eruit ziet.
Wil je dus iets veranderen, kijk dan eens naar je jeugdjaren.

Heb ik jou kunnen inspireren met deze blog, laat het me weten!

Wil jij gratis tips en inspiratie ontvangen in je mailbox?

Schrijf je dan hier in.

Recente reacties

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.