Waarom ik doe wat ik doe

Mijn missie

Waarom ik doe wat ik doe?

Er wordt mij wel eens gevraagd wat de reden is van mijn missie. hmmm hoe open ga ik hierin zijn. Open dus maar ūüôā

Mijn missie is zoveel mogelijk mensen te helpen weer in verbinding te komen met zichzelf. Dit zodat je in je kracht zelf aan het roer staat van jouw leven. Je de juiste keuzes kunt maken die goed zijn voor jou door gebruik te maken van jouw innerlijke kompas. Gewoon omdat je dat waard bent!

Mijn verhaal

In 2004 kwam ik overspannen, burn-out thuis te zitten. Ik was mezelf volledig kwijt geraakt. Ik wilde zo graag aardig en leuk gevonden worden dat ik van alles uit de kast trok om dat voor elkaar te krijgen. Niet gewoon mezelf zijn maar vooral kijken naar wanneer wordt iemand aardig gevonden en hoe zorg ik ervoor dat ik dat ook zo ontvang. Ik woonde destijds in Den bosch. Ik heb mij nog nooit zo eenzaam gevoeld als in die jaren. En natuurlijk waren er wel vrienden. 1 daarvan is nog steeds in mijn leven. Maar allemaal losse flarden. Door vele verhuizingen had ik in mijn jeugd wel geleerd om makkelijk contact te maken. Oppervlakkig maar simpel contact. Ik kende dus altijd wel mensen. Het was echter hard zwoegen om ergens bij te horen. Het voelde ook nooit zo goed. Maar stug doorgaan want ik dacht dat het zo hoorde. En niet alleen priv√© worstelde ik er mee. Ook op mijn werk. Dan moest ik een taak uitvoeren die ik lastig vond en deed dat dan op de manier zoals mijn leidinggevende dat aanpakte. Nu besef ik dat dat harstikke dom was omdat zijn manier niet mijn manier is. Maar goed op alle vlakken deed ik enorm mijn best om me aan te passen met als gevolg….burn out. Helemaal de verbinding met mezelf kwijt. Niet meer wetende wat ik nu eigenlijk leuk vind, of juist niet. Wat vind ik fijn en wat juist niet. Wat wil ik wel en wat juist niet. Net voordat ik thuis kwam te zitten heb ik mijn huidige vriend leren kennen. Vanaf dat we samen waren heb ik altijd geweten dat hij het zou kunnen dragen wat ik dan ook mee zou gaan maken. Tot op de dag van vandaag ben ik dankbaar dat hij me vanaf dag 1 erop heeft gewezen dat ik van mezelf uit moet gaan. Van mijn gevoel. Je buikgevoel. Yeah right. Gevoel? Welk gevoel. Geen kompas, geen richting niks.

De start van een lange reis

Het begon allemaal met onder ogen zien waarom ik in de situatie beland ben waarin ik zat. Verantwoordelijkheid nemen en van daaruit alles weer op een weegschaal leggen en bekijken wat vind ik daar nou eigenlijk van. Soms wist ik meteen dit moet weg. Hiervan ga ik afscheid nemen. Soms had ik geen idee en bleef het maanden op de weegschaal liggen. Stap voor stap ging ik mezelf weer ontdekken. Een proces wat zeker in begin heel langzaam verliep maar mooie momenten opleverde en vooral groei.

Dat is inmiddels alweer 13 jaar geleden. Als ik dan kijk waar ik nu sta. Hoe sterk ik mij voel en hoe zeker ik weet dat bij alle vragen ik naar binnen moet keren om de juiste antwoorden voor mij te ontvangen. Stap ik dan nog wel eens in de valkuil om mij te richten op anderen? Tuurlijk. Is dat erg? Nee. Ik zie het alsof de cirkel om mij heen waarin ik bepaal wat voor mij goed is steeds groter wordt. Mijn hart volgen en mijn intu√Įtie en gevoel gebruiken leveren mij zoveel op dat ik dankbaar en vooral trots ben op waar ik nu mag staan.

Ben ik al klaar? nee joh, dit is iets wat blijft ontwikkelen. Het fijne is wel dat het proces steeds leuker wordt en is. Het diepe ongeluk en het gevoel niks waard te zijn. De angst voor afwijzing, het gemis aan gezonde eigenwaarde ligt inmiddels al ver achter mij.

 

Mijn pad

De grootste stappen heb ik eigenlijk vooral de laatste 4 jaren gemaakt. Door een familieopstelling op 5 juli 2014 ontving ik het inzicht dat ik zelf degene was die dacht niet goed genoeg te zijn. Voor de opstelling was ik ervan overtuigd dat ik door mijn familie al als niet goed genoeg werd bevonden. Mijn vader heeft ons altijd gestimuleerd om verder te leren zodat je meer kon bereiken later. Mijn moeder heeft op haar manier geprobeerd ons te stimuleren. Mijn oudere zussen allebei naar de universiteit geweest. En ik…? Ik had mbo mode en kleding, was gaan werken in de horeca. Ging reizen ipv huisje boompje beesje en ging eigenlijk toen al mijn eigen weg. Bij terug komst in Nederland vond ik het toch wel erg lastig om dat huisje boompje beesje ideaal te voldoen. Ik dacht altijd dat men dat van mij verwachte. Hoe dan ook, in de opstelling werd heel duidelijk dat alle conclusies en overtuigingen die ik had over mijn familie helemaal niet klopte. Min zussen vonden het juist erg stoer dat ik was gaan reizen. Mijn ouders vonden¬† mij juist slim en ondernemend. Mensenkennis had ik volgens mijn moeder. Ik was verbluft. ZO onder de indruk dat ik daarna naar huis reed en zelfs de afslag miste doordat ik zo in de war was. Heb op een gegeven moment de navigatie maar aan¬† gezet omdat ik geen idee had waar ik was.

Maar goed, vanaf dat moment is de bal bij mij gaan rollen. Dit wil ik leren. Dit is gaaf. Horeca is ook leuk maar heeft zijn beste tijd gehad. Met mijn reizen en verhuizingen heb ik inderdaad mensenkennis opgedaan. Vooral geleerd ook om niet te oordelen op wat je ziet. Het is 3 oktober 2014 geweest dat ik besloot om coach te worden en ook anderen te gaan helpen met waar ik zelf zo mee geworsteld heb. Het in verbinding komen met mezelf. Mijn overtuiging is dat een goede coach eerst zijn eigen shit opgeruimd moet hebben alvorens anderen te kunnen helpen. Dat heeft mij dus ook nog 3 jaar gekost. Maar de weg is vrij. Ik voel mij goed. Vooral in verbinding in mezelf en ik gun iedereen dat gevoel. Gewoon omdat je dat waard bent!!

Benieuwd wat ik voor jou kan doen?

Geef mij een seintje en ik neem contact met jou op om dit te bespreken.

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.